En Arxentina cada rexión socioculturalmente falando, conta con diversos obxectos de variada forma cores, materiais, e usos; cada un destes constrúense con diferentes técnicas dependendo do material que se use e a rexión en que llo constrúa.
Por tanto unha artesanía é un obxecto elaborado por unha cultura, só fabricado a man ou con máquinas non moi complexas, a mesma baséase nos elementos necesarios para ser un feito folclórico (funcional, vixente, anónimo, empírico, etc.)
Urbanas
É arte popular (colares, pulseiras, prata) o seu ámbito é o da cidade necesariamente inspirada nunha proxección folclórica pero feito a man.
Ancestrales
Talla Misioneiros e formoseños compiten na fabricación de tallas de madeira. A tarefa non é moi sinxela primeiro hai que elixir a madeira adecuada xa que non para todo se pode usar as mesmas case sempre son formas de animais ou representacións da vida cotiá
Cestaría
A medida que se foron necesitando elementos para as colleitas gardar roupa alimentos etc. xurdiron os cestos.
En Arxentina case todas as técnicas utilizadas actualmente proveñen dos orixinarios precolombinos. As máis comúns son as de: torcido retorto, trenzado, tecido, etc.
Existen cantidades numerosas de comunidades que se dedican a producilas xa que na maioría da zona hábil de Arxentina crecen fibras vexetais necesarias para a fabricación, dependendo destas fabrícanse diversos tipos de cestas, exemplo: en Río Fondo prodúcese a cestaría coñecida como coiled, en Misións tamén adoitan utilizarse as canas tacuara en particular tacuapi e tacuarembulas, fibras de guaimbe ou güembe o urumpe, etc. A máis abundante é a que se traballa con vimbia.
Cerámica
Vasijas e outros obxectos feitos con arxila e cociñados a forno gralte. De barro, diferénciase facilmente da porcelana por ser porosa e opaca nalgúns casos ao cociñarse a temperaturas máis baixas non chega ao seu punto de vitrificación, esta xeralmente úsase de forma doméstica.
Tallado en vidro
Para tallar un vidro úsanse diversas rodas de diferente forma, tamaño, material sempre con auga e nalgúns casos un abrasivo, logo se esmerila e despois púese.
Tecidos
A necesidade idónea de abrigo levou aos orixinarios a procurarse de vestimenta. Algúns usaban peles, coiros la, etc. O tecido de tear transformouse nunha actividade tradicional do país, fabricábanse pezas dos máis diversos colorees formas, e técnicas dependendo da cultura rexional
Prataría
Os principais destinatarios dos traballos dos ourives eran os gauchos xa que os adornos con prata daban a leste unha prestancia especial, a cal se baseaba en valentía, varonil e xenerosa. Pero non só era utilizada para adornar, senón para fabricar ferramentas, facones, freos, boceiras, espuelas, etc. Esta tiña o seu principal apoxeo na Pampa e cabe lembrar que o seu prezo tanto como o actual non era apto para calquera, e aínda que algúns gauchos usábano, outros tantos a substituían por ferro, coiro, aceiro e outros materiais máis baratos.
Sogería
Algunhas das técnicas aplicadas a estas artesanías fóronse transportando dos primeiros colonizadores das súas experiencias como mariños, pescadores, cesteros, etc. aínda que a materia prima era distinta brindábase con toda xenerosidade e non se tardou en descubrir a súa gran resistencia e adaptación ás necesidades locais.
cando se fala de necesidades locais, refírese a tdos os usos que se lle deu no campo como na cidade, no século XVII, co coiro, armábanse apeiros, se trenzaban lazos, construíanse morrales, recipientes para beber (bota) calzados, como botas fortes e anteriormente botas de poldro, entre tantas outras cousas.
En Arxentina as artesanías de coiro cru tiveron gran importancia e utilidade principalmente no século XVII cando o sintético importado non existía.
Conclusión
Aínda que Arxentina conta cunha inmensa variedade e cantidade de obxectos artesanais grazas a esta cultura imitacionista logramos que as cousas que máis valor cultural e sentimental como son os obxectos elaborados artesanalmente perdan importancia, nalgúns casos desaparecidos e noutros non tan malos diminuído, isto non é nada fácil de contrarrestar pero pódese lograr levándolle máis o apuntamento ao home que traballa na terra.
Por tanto unha artesanía é un obxecto elaborado por unha cultura, só fabricado a man ou con máquinas non moi complexas, a mesma baséase nos elementos necesarios para ser un feito folclórico (funcional, vixente, anónimo, empírico, etc.)
Urbanas
É arte popular (colares, pulseiras, prata) o seu ámbito é o da cidade necesariamente inspirada nunha proxección folclórica pero feito a man.
Ancestrales
Talla Misioneiros e formoseños compiten na fabricación de tallas de madeira. A tarefa non é moi sinxela primeiro hai que elixir a madeira adecuada xa que non para todo se pode usar as mesmas case sempre son formas de animais ou representacións da vida cotiá
Cestaría
A medida que se foron necesitando elementos para as colleitas gardar roupa alimentos etc. xurdiron os cestos.
En Arxentina case todas as técnicas utilizadas actualmente proveñen dos orixinarios precolombinos. As máis comúns son as de: torcido retorto, trenzado, tecido, etc.
Existen cantidades numerosas de comunidades que se dedican a producilas xa que na maioría da zona hábil de Arxentina crecen fibras vexetais necesarias para a fabricación, dependendo destas fabrícanse diversos tipos de cestas, exemplo: en Río Fondo prodúcese a cestaría coñecida como coiled, en Misións tamén adoitan utilizarse as canas tacuara en particular tacuapi e tacuarembulas, fibras de guaimbe ou güembe o urumpe, etc. A máis abundante é a que se traballa con vimbia.
Cerámica
Vasijas e outros obxectos feitos con arxila e cociñados a forno gralte. De barro, diferénciase facilmente da porcelana por ser porosa e opaca nalgúns casos ao cociñarse a temperaturas máis baixas non chega ao seu punto de vitrificación, esta xeralmente úsase de forma doméstica.
Tallado en vidro
Para tallar un vidro úsanse diversas rodas de diferente forma, tamaño, material sempre con auga e nalgúns casos un abrasivo, logo se esmerila e despois púese.
Tecidos
A necesidade idónea de abrigo levou aos orixinarios a procurarse de vestimenta. Algúns usaban peles, coiros la, etc. O tecido de tear transformouse nunha actividade tradicional do país, fabricábanse pezas dos máis diversos colorees formas, e técnicas dependendo da cultura rexional
Prataría
Os principais destinatarios dos traballos dos ourives eran os gauchos xa que os adornos con prata daban a leste unha prestancia especial, a cal se baseaba en valentía, varonil e xenerosa. Pero non só era utilizada para adornar, senón para fabricar ferramentas, facones, freos, boceiras, espuelas, etc. Esta tiña o seu principal apoxeo na Pampa e cabe lembrar que o seu prezo tanto como o actual non era apto para calquera, e aínda que algúns gauchos usábano, outros tantos a substituían por ferro, coiro, aceiro e outros materiais máis baratos.
Sogería
Algunhas das técnicas aplicadas a estas artesanías fóronse transportando dos primeiros colonizadores das súas experiencias como mariños, pescadores, cesteros, etc. aínda que a materia prima era distinta brindábase con toda xenerosidade e non se tardou en descubrir a súa gran resistencia e adaptación ás necesidades locais.
cando se fala de necesidades locais, refírese a tdos os usos que se lle deu no campo como na cidade, no século XVII, co coiro, armábanse apeiros, se trenzaban lazos, construíanse morrales, recipientes para beber (bota) calzados, como botas fortes e anteriormente botas de poldro, entre tantas outras cousas.
En Arxentina as artesanías de coiro cru tiveron gran importancia e utilidade principalmente no século XVII cando o sintético importado non existía.
Conclusión
Aínda que Arxentina conta cunha inmensa variedade e cantidade de obxectos artesanais grazas a esta cultura imitacionista logramos que as cousas que máis valor cultural e sentimental como son os obxectos elaborados artesanalmente perdan importancia, nalgúns casos desaparecidos e noutros non tan malos diminuído, isto non é nada fácil de contrarrestar pero pódese lograr levándolle máis o apuntamento ao home que traballa na terra.
