A economía de Arxentina benefíciase de enormes recursos naturais, unha poboación sumamente alfabetizada, un sector orientado á exportación agrícola e unha base industrial diversificada. Con todo, os seus resultados económicos foron moi desiguais ao longo da historia. A principios do século XX era un dos países con mellores perspectivas do mundo, pero ao longo dos anos atravesou diversas adversidades e crises que influíron negativamente na economía do país. Con todo, na actualidade, a República Arxentina é considerada como unha das principais potencias emerxentes, do mesmo xeito que outros países como Brasil, China ou India.
A produción de alimentos agropecuarios é, tradicionalmente, un dos puntais da economía arxentina, principalmente a produción de grans (cereais e oleaginosas), que xuntos constitúen a primeira exportación do país. En particular a cadea da soia en conxunto (porotos, sementes, aceite, pellets, fariña e biodiésel) é, xunto á cadea do petróleo, a base da actividade exportadora.
Pola súa banda a gandaría bovina, que achega a materia prima para a industria da carne, é un sector de gran importancia, con ao redor de 55-60 millóns de cabezas, aínda que nos últimos anos, os cultivos de soia a han ir desprazando a terras de menor valor. A carne vacúa é o principal compoñente da dieta da poboación.
Adicionalmente resulta de certa importancia a produción de froitas e hortalizas, que contribúe cun 3% das exportacións e ten importantes centros de produción nos vales patagónicos dedicados á mazá e a pera, na rexión noroeste produtora de azucre, cítricos e tabaco, nesta rexión está a comezar a destacarse a gandaría, sector que foi desprazado da pampa húmida pola imposición da soia e outros comoditis, na Mesopotamia produtora tamén de cítricos e en Cuxo, onde á súa vez destácase unha considerable produción agroindustrial da oliveira, a uva e sobre todo de viño sendo o primeiro produtor de viños de América Latina e o quinto produtor do mundo con 16 millóns de hectolitros por ano.
A produción de alimentos agropecuarios é, tradicionalmente, un dos puntais da economía arxentina, principalmente a produción de grans (cereais e oleaginosas), que xuntos constitúen a primeira exportación do país. En particular a cadea da soia en conxunto (porotos, sementes, aceite, pellets, fariña e biodiésel) é, xunto á cadea do petróleo, a base da actividade exportadora.
Pola súa banda a gandaría bovina, que achega a materia prima para a industria da carne, é un sector de gran importancia, con ao redor de 55-60 millóns de cabezas, aínda que nos últimos anos, os cultivos de soia a han ir desprazando a terras de menor valor. A carne vacúa é o principal compoñente da dieta da poboación.
Adicionalmente resulta de certa importancia a produción de froitas e hortalizas, que contribúe cun 3% das exportacións e ten importantes centros de produción nos vales patagónicos dedicados á mazá e a pera, na rexión noroeste produtora de azucre, cítricos e tabaco, nesta rexión está a comezar a destacarse a gandaría, sector que foi desprazado da pampa húmida pola imposición da soia e outros comoditis, na Mesopotamia produtora tamén de cítricos e en Cuxo, onde á súa vez destácase unha considerable produción agroindustrial da oliveira, a uva e sobre todo de viño sendo o primeiro produtor de viños de América Latina e o quinto produtor do mundo con 16 millóns de hectolitros por ano.
